Biografie Theo Eltink

Theo Eltink wordt geboren op 27 november 1981 in Eindhoven en groeit op in het Brabantse dorpje Westelbeers. Vanaf zijn zesde jaar is hij 's winters op de ijsbaan te vinden. Omdat hij ook 's zomers zijn conditie op peil wil houden, komt hij – zoals zoveel schaatsers – al snel ook in contact met de wielersport. Theo wordt lid van TWC Het Snelle Wiel in Bladel, de club waar hij ook nu nog altijd lid van is.

Theo begint in jeugdategorie 3 wedstrijden te rijden. Al snel vindt hij het wielrennen leuker dan het schaatsen. Als hij zich in jeugdcategorie 6 naast het wielrennen op de weg ook nog eens toelegt op het cyclo-crossen, bergt hij zijn schaatsen dan ook op. Zijn keuze voor het crossen levert al snel succes op. Liefst driemaal behaalt Theo een podiumplek op de Nederlandse Kampioenschappen. Jammer genoeg grijpt hij daarbij steeds net naast het hoogste treetje.

Eenmaal bij de junioren wordt de crossfiets alleen nog voor trainingen uit de schuur gehaald. Nadat hij als nieuweling tijdens de Rabobank Ardennenproef gescout wordt door Piet Kuys, besluit Theo namelijk om al zijn kaarten op het wegwielrennen te zetten. Vanaf zijn tweede jaar bij de nieuwelingen wordt hij al begeleid door de Rabobank Wielerploeg, die een uitvloeisel is van het ambitieuze wielerplan van de Rabobank. De kleine en lichtgebouwde Eltink is geen man van vele overwinningen, maar goede klimmers zijn schaars en omdat hij zich gestaag blijft ontwikkelen onder Frans Maassen, laat Rabobank hem doorstromen naar het beloftenteam.

Espoirs

Het beloftenteam van Rabobank is erop gericht om succesvolle profwielrenners af te leveren. Ook Theo Eltink wil na vier jaar dolgraag de overstap maken naar het échte Rabobank Team. De ploegleiding vindt het echter beter om hem nog een jaar langer te laten rijpen, zowel fysiek als mentaal. Theo heeft er achteraf vrede mee: 'Het was een juiste beslissing. Niet iedereen is immers zoals Thomas Dekker al op zijn eenentwintigste wereldtop. Mijn eerste jaren bij de amateurs liepen wel goed, maar ik was echt niet meteen een uitblinker... ik was iemand die langzaam vooruitgang boekte... maar ik werd wél elk jaar een stukje beter!' Ook het vijfde jaar in de ploeg van Nico Verhoeven gaat weer een beetje beter. Theo slaagt er zelfs in om twee zeer aansprekende overwinningen te boeken: lastige bergritten in de Tour des Pyrenées en de tour de l'Avenir (Ronde van de Toekomst).

Met zijn uitstekende resultaten verdient Theo in 2004 een najaarsstage bij de profploeg. Hij reist samen met de toppers van Rabo naar Italië voor twee pittige eendagskoersen en weet zich in de Coppa Sabatini en de Giro dell'Emilia prima staande te houden met respectievelijk een 33e en 17e plek als resultaat. De ploegleiding is overtuigd en Theo krijgt voor 2005 een profcontract aangeboden bij de ploeg waar hij het liefst wil rijden: het Rabo Pro team. Theo: “Een Nederlandse ploeg heeft nou eenmaal voordelen, helemaal als deze zo goed georganiseerd is als de onze.'

Theo als professional

Vol goede moed stort Theo zich op het seizoen 2005. Zijn doestellingen: veel leren, koersen uitrijden, beter worden en een grote ronde uitrijden. Eignelijk gaat het al in het voorjaar lekker. Zowel op Mallorca, in Murcia als in het Criterium International lukt het hem om top-twintig plaatsen te pakken in etappes. Verder is hij te zien in de Ronde van het Baskenland en rijdt hij sterk in Veenendaal-Veenendaal. Theo had bij de beloften al de naam een ronderenner te zijn en reist dus nieuwsgierig af naar de start van de Giro d' Italia. Hij en zijn supporters zijn zeer benieuwd hoe zijn lichaam reageert op drie weken van zware inspanningen. Theo neemt zich voor om zijn kans te pakken om zich 'ergens te laten zien.' Dat lukt al in de eerste week als hij in een bergachtige etappe een ontsnapping met een groepje bijna tot de streep brengt. Helaas worden de vluchters op een kilometer of tien voor de streep gegrepen en is de kans op een mooie eindklassering verkeken voor die dag. Maar Theo is nog niet klaar en maakt in de tiende etappe indruk door in een pittige bergetappe tussen Grosseto en Pistoia slechts 20 seconden toe te geven op de winnaar en de tiende plek te pakken tussen alle toppers. Hoewel het lichaam van Theo het zwaar krijgt naar het einde van de loodzware Giro toe, blijft hij karakter en vechtlust tonen. Bij herhaling rijdt hij zich het snot voor de ogen, wat hem in Milaan een meer dan keurige 29e plaats in het algemeen klassement oplevert. Zonder meer een uitstekend debuut in een grote ronde!

Na de Giro breekt een wat moeilijke periode aan. Theo lijkt te diep gegaan te zijn in de Giro en heeft moeite om goed te herstellen. Pas na de zomer gaat het weer beter. In de Deutschland Tour stijgt de vorm weer en dan opeens is daar in de Delta Profronde van Midden-Zeeland eerste podiumplek bij de profs: tweede. Ook de dertiende plek in de giro dell' Emilia mag er zijn, zodat Theo met een gerust hart vooruit kan kijken naar 2006. Rabobank deelt die mening en breekt het nog lopende contract open om dit met een jaar extra te verlengen tot eind 2007.

Theo maakt van de winter van 2005-2006 om het ouderlijk huis in Westelbeers te verlaten en samen met Rabo-collega's Pieter Weening en Joost Posthuma een appartement te betrekken in Lanaken. Zo kan hij gemakkelijker variëren qua trainingsterrein, de Ardennen zijn immers vlakbij.

Seizoen 2006

Ook in het voorjaar van 2006 start Theo sterk. In de Vuelta a Murcia pakt hij zelfs een vierde plek in een rit die bergop eindigt op de Collado Bermejo. Een dag later blijkt dat hij die inspanning goed verteerd heeft als hij in Murcia als negende over de streep rolt. In het eindklassement wordt hij vijftiende.

Na onder andere het Critérium International, de Ronde van het Baskenland en de Niedersachsen Rundfahrt staat Theo opnieuw aan de start van de Giro d' Italia. Na de ervaring van vorig jaar besluiten de ploegleiding en Theo dat het beter is om niet te veel te denken aan het algemeen klassement, maar te gaan jagen op een dagsucces. Zelfs in een heuvelachtige grote ronde als de Giro zijn de kansen hiervoor beperkt, maar Theo komt dichtbij in de tiende etappe. Tussen startplaats Termoli en finishplaats Peschici rijdt een mooie groep weg, met daarbij ook Theo. Als Axel Merckx als een TGV uit deze groep wegrijdt, lijkt hij de beste kans te maken op de etappezege. Hij wordt echter gegrepen op het pittige slotklimmetje. Theo geeft alles maar strandt op de vijfde plek, drie seconden achter winnaar Franco Pellizotti. Hij beëindigt de Giro als 53e. Minder spectaculair dan in 2005, maar - zoals gezegd - dat was ook zo afgesproken. Hij komt er ook fitter uit dan een jaar tevoren en zegt desgevraagd te merken dat hij een sterkere en betere profrenner geworden is.

Nu blijkt dat het lichaam van Theo een grote ronde goed aankan, bereidt hij zich met een trainingsstage in Font Romeu en de Ronde van Burgos voor op het naseizoen, waarin de Clasica Sebastian en de Vuelta a Espana de belangrijkste doelen zijn. Eerstgenoemde koers verloopt naar wens. Op de Jaizkibel, het bekende breekpunt in de wedstrijd, moet Theo de eerste groep even laten gaan als Iban Mayo aan de boom schudt, maar na de afdaling sluit hij weer aan. In de eindsprint komt hij uit op de veertiende plek achter de toch wel verrassende winnaar Xavier Florencio, één plek voor kopman Denis Menchov!

Diezelfde Menchov zakt in de Vuelta door het ijs. Theo, die vooral naar Spanje gekomen is om de Rus bij te staan, mag dan ook al snel voor eigen kans gaan. Dit lukt bijna in de elfde etappe, die loopt van het Oscar Freire Velodrome in Torrelavega naar de stad Burgos. Er rijdt een groep van een man of tien weg met daarin dus ook Theo. Jammer genoeg kan er maar eentje de sterkste zijn en dat is die dag Egoi Martinez die zijn medevluchters al ver voor de streep achterlaat en indrukwekkend naar de meet soleert. Theo wordt achtste en is enigszins teleurgesteld. De ploegleiding herinnert hem er echter aan dat er niet veel renners zijn die zowel in de Giro als in de Vuelta top-tien plaatsen weten te pakken. Zo slecht gaat het dus allemaal niet! Omdat met deze vlucht bijna een kwartier goedgemaakt wordt in het klassement, lonkt voor Theo een mooie eindrangschikking. Daarvoor moet hij stand houden in de zware laatste week. Dat lukt. Als Alexandre Vinokourov in de achttiende etappe de Vuelta naar zich toetrekt door samen met Andrey Kashechkin favoriet Alejandro Valverde los te rijden op de Sierra de la Pandera, maakt Theo indruk met een eenentwintigste plaats. Na aankomst in Madrid kan Theo trots met een 24e plek in het eindklassement van een grote ronde op zak naar huis.

Het rampjaar 2007

2007 is dan een beetje het jaar waarin het zou moeten gebeuren. Na twee zeer verdienstelijke jaren hoopt Theo nu écht zijn eerste overwinning bij de profs te pakken. Het loopt helaas anders.

De benen worden opgewarmd in de Ronde van California. Daar krijgt Theo last van zijn knieën, waarschijnlijk doordat hij voor andere pedalen heeft gekozen. Dit beperkt de trainingsmogelijkheden in de aanloop naar de eerste Pro Tour koers van het jaar, de Tirreno-Adriatico. Daar gaat zowat de hele Raboploeg in de eerste etappe tegen de vlakte door een onvoorzichtige motorrijder. Theo ligt erbij. Vervolgens loopt hij in de dagen daarna een zware verkoudheid op. Tijdens de Ronde van het Groene Hart blijkt dat deze niet zomaar vanzelf weg zal gaan. Proestend en hoestend wordt besloten tot een antibiotica kuur. De Brabantse Pijl wordt noodgedwongen overgeslagen. Er volgt nog een antibiotica kuur, maar in de Ronde van het Baskenland blijkt dat de pijn nog altijd niet geleden is. En de Waalse pijl die kort daarna verreden wordt is één van de weinige koersen die Theo als prof niet uitrijdt.

Theo blijft echter vechten en rijdt, hoewel nog altijd niet helemaal fit, in de Ronde van Romandië naar twee top-tien klasseringen. Na deze ronde, die door Thomas Dekker gewonnen wordt, wordt er werk gemaakt van Theo's gezondheidsklachten, die inmiddels al twee maanden duren. Theo: “Ik ben toen in het ziekenhuis geweest om extra testen te doen, want deze verkoudheid was echt niet meer normaal. Ik had al medicatie om mijn astma onder controle te houden, maar dit bleek nog niet voldoende. Ik kreeg 35-40% minder lucht. Nieuwere medicatie dus en een stootkuur die me dan eindelijk van mijn klachten af moest helpen. Volgens de dokter was het niet raar dat ik de laatste tijd niet super vooruit kwam. Hij vond het nog zeer knap dat ik überhaupt prestaties kon leveren...'

Echter, ook in Catalunya blijft Theo last houden van zijn luchtwegen. Toch mag Theo naar de Dauphiné Liberé om te bewijzen dat hij na zijn sterke Giro's en Vuelta klaar is voor de Tour de France. Daar gaat het echter weer mis. Een virus, waarschijnlijk cadeau gekregen van kamergenoot Marc de Maar, zorgt ervoor dat hij ziek, zwak en misselijk moet opgeven. Ploegleider Erik Breukink geeft Theo bij uitzondering een tweede kans in de Ronde van Zwitserland. Daar gaat het elke dag een beetje beter. De op zich helemaal niet verkeerde 36e plek in de eindrangschikking is helaas niet goed genoeg om de twijfelende ploegleiding over te halen. Deelname aan de Tour zit er niet in. Een teleurstelling voor Theo, die er van overtuigd is dat hij het zonder zijn gezondheidproblemen wél gered zou hebben.

Achteraf is het misschien maar beter ook. Het NK wordt een drama, de Grand Prix Gerrie Knetemann een absoluut dieptepunt. Theo: “Ik voelde me die dag geen wielrenner meer, ik was het niet waard prof genoemd te worden, zo slecht ging het.'

De hoogste tijd dus om de balans op te maken. Dit wordt gedaan door net als een jaar eerder op hoogtestage te gaan in Font Romeu. Daar neemt Theo samen met osteopaat Richard Douglas de tijd voor lange behandelingen. Langzaam begint het kwartje te vallen. “Vermoedelijk functioneerde mijn lever niet goed. Dat kan door van alles komen...het sluipt erin. Een bacterie die er geweest is of wat dan ook. Het is moeilijk om te traceren wat het precies geweest is. En door de slecht functionerende lever kreeg ik ook problemen in bijvoorbeeld de dunne en dikke darm, maag, nieren en galblaas. Alles was verkrampt en niet meer in staat zichzelf te reinigen. Daardoor zocht mijn lichaam andere wegen om afvalstoffen af te voeren. Dit is waarschijnlijk de oorzaak van mijn halve longontsteking geweest. Deze processen kostten heel veel moeite en energie. Ik kreeg minder lucht binnen vanwege de longontsteking en had slecht opverende longen en ribben. En als ik dus een 100% inspanning deed met het fietsen, lieten mijn ingewanden het niet toe al mijn bloed naar de benen te laten gaan omdat ze meer bloed nodig hadden om zelf te functioneren. Mijn bloedwaarden waren echt abnormaal laag.'

Na de stage in Font Romeu komt er langzaam verbetering. De zin om te koersen is er weer en de Clasica San Sebastian en de Ronde van Duitsland gaan redelijk. En dus reist Theo vol goede moed af naar Spanje voor de Vuelta.

Vuelta 2007: werken voor de winnaar

Het wordt een bijzondere Vuelta. Eerst deelt Oscar Freire de lakens uit: hij pakt in de eerst week drie ritten. Daarna pakt Denis Menchov de gouden trui. En dan begint het grote werken voor de relatief jonge Raboploeg. Wie zijn televisie vroeg genoeg aanzet ziet Theo herhaaldelijk alleen het complete peloton door en over de bergen gidsen. De Spanjaarden zitten grinnikend te wachten op de dag dat het jonge, oranje collectief breekt. Maar die dag komt niet, ook niet als sebastian langeveld ziek wordt. En als het wel een keertje lastig wordt om de koers in de hand te houden, houdt de ijzersterke Menchov zichzelf met verbluffend gemak staande in het aanvalsgeweld. Zo kan het gebeuren dat de Rus als aanvoerder van de jonge Rabotrein in de leiderstrui Madrid binnen rijdt. Een hele aparte ervaring! Sowieso houdt Theo enkele unieke herinneringen over aan deze ronde van spanje. “Echt heel mooi om te zien was het geluk dat straalde van het gezicht van Denis toen hij het definitief gehaald had. En dan de schouderklopjes van de renners uit andere ploegen als we weer een hele dag vol gereden hadden om de ploeg overeind te houden en zij hadden afgezien in het wiel. De meesten gunden het ons ook wel. Nog een speciaal moment was die keer dat ik door Paolo Bettini door zijn schuld van mijn fiets gekegeld werd en hij me persoonlijk terugbracht naar het peloton. Dat de wereldkampioen zijn fout erkent en zich niet te groot voelt om mij terug te brengen maakt mijn respect voor hem alleen maar groter...!'

De Vuelta heeft veel kracht gekost, zodat er voor de laatste drie wedstrijden van het jaar niet veel meer in het vat zit. Een 34e plaats in de GP Beghelli is nog het meest noemenswaardig.

Ondanks dit jaar vol met fysieke ellende houdt Rabobank vertrouwen in Theo en biedt hem een nieuw jaarcontract aan.

2008 begint met een trip naar de andere kant van de wereld, waar in Australië de Tour Down under gereden wordt. Omdat Grischa Niermann geblesseerd raakt, mag Theo de kangoeroes gaan begroeten. Tijdens de koers doet hij nogal wat kopwerk voor sprinter Graeme Brown. De vorm om voor eigen kans te gaan is er nog niet.

De eerste Europese koersen van het jaar zijn voor Theo de Giro della Provincia di Grosseto en de Trofeo Laiguelia. Beide wedstrijden worden afgesloten met een 11e plek. Dat biedt hoop voor de rest van het jaar! Ook in de Ronde van Valencia gaat het best aardig met veel uitslagen rond de dertigste plek. De eerste etappe van de Tirreno Adriatico wordt vervolgens een teleurstelling, waarna Theo zich vooral concentreert op het helpen van de ploeg, die met Oscar Freire immers een snelle man in huis heeft. In de zesde etappe valt alles op zijn plek. Theo zit mee in de lange ontsnapping en Oscarito pakt de bloemen in de eindsprint.

Via het Critérium International, waar Theo vooral de tweede dag behoorlijk goed rijdt en voor de ploeg weer bergen werk verzet, gaat het naar de Ronde van het Baskenland. Daar raakt Theo in de eerste etappe door de kou bevangen, wat hem één van zijn gevreesde verkoudheden oplevert. Hierdoor mist hij de Waalse Pijl, wel staat hij aan de start van de Luik-Bastenaken-Luik. Na veel beulswerk voor Thomas Dekker en Robert Gesink haalt hij de eindstreep niet. En dat zit hem niet lekker, zo tekent het AD op. “Ik was weer eerste zandhaas vandaag, heb me helemaal leeggereden voor de kopmannen… Ik vind het maar niks dat ik de finish niet heb gehaald.” Het wordt zo langzamerhand duidelijk dat Theo bij Rabobank meer en meer in de rol van helper terechtgekomen is. Op zich geen probleem, zolang er ook maar af en toe de ruimte is om voor eigen kans te rijden. Die kansen lijken echter steeds zeldzamer te worden. Of in ieder geval lijkt vaak het beste kruit al verschoten voor een ander als de gelegenheid zich voordoet. Theo kondigt dan ook aan zich samen met de ploegleiding te willen bezinnen over de toekomst. Eerst echter staan Rund um den Henninger Turm (netjes 21e) en zijn derde Giro d’Italia op het programma.

Giro 2008: vreemd en zwaar

De Giro van 2008 is een vreemde. Het parkoers is super zwaar, de verplaatsingen waanzinnig lang. De ronde wordt gewonnen door een Spanjaard die zegt een week van tevoren van het strand geplukt te zijn (Alberto Contador) en de Continentale ploegen winnen het gemakkelijk van de veel beter op doping gecontroleerde Pro Tour ploegen. Op zijn zachtst gezegd vreemd… Pas lang na de Giro komt de aap – in ieder geval gedeeltelijk toch – uit de mouw. Riccardo Riccó en Emmanuele Sella, de twee beste klimmers en misschien ook wel de twee renners met de grootste mond, worden beide betrapt op het gebruik van CERA, een EPO product van de derde generatie.

Theo helpt ondertussen Denis Menchov, die zich naar een knappe eindrangschikking fietst. Hij rijdt niet slecht, maar ontbeert het geluk en de echt goede benen om een keertje in de echt goede ontsnapping te zitten. Hoewel het algemeen klassement geen doel is, rijdt hij de Giro uit als 77e.

Op het NK mag iedereen in principe voor zijn eigen kansen gaan. Theo: ”Maar ja, als er geen ideale situatie ontstaat voor de ploeg moeten er toch mensen worden opgeofferd. Zo gaat dat nu eenmaal.” Tussen twee lange wedstrijdfases door waarin hij het nodige kopwerk doet, gaat hij tegen de grond. En dus haalt hij de finish niet. Geen gewaarwording om vrolijk van te worden, maar het werk is wél gedaan en met Lars Boom wordt een ploeggenoot kampioen. Met het NK staat de 66e koersdag alweer op de teller voor 2008, dus is een korte rustperiode bepaald geen overbodige luxe.

Het opnieuw opbouwen van de conditie wordt gedaan met een inmiddels traditionele trainingsstage in het Zuidfranse Font Romeu. Terwijl de gelukkigen die de Tour mogen rijden afzien op de Franse wegen, doet Theo feitelijk hetzelfde. En niet voor niets: in de Ronde van Burgos en de Regio Tour in Duitsland zet Theo zijn beste jaarprestaties neer met een vierde plek, tweede zesde plaatsen en twee negende plaatsen. Deze uitslagen overtuigen de Raboploegleiding ervan dat het een goed idee is om Theo mee te nemen naar de Vuelta. Met zijn ervaring is hij een prima assistent voor Robert Gesink, die zijn debuut maakt in een grote ronde.

De proloog, een ploegentijdrit, verloopt wat stroef. De dagen daarna gaat het echter steeds beter, ook bergop. Dan gooit een valpartij in volle finale van de vierde etappe echter roet in het eten. Net voor het spandoek van de laatste drie kilometer kan hij een crash niet meer ontwijken en gaat met zijn arm vol tegen een hek. Het resultaat: helemaal blauw en een paar moeilijke dagen in het vooruitzicht. Als elk gat en elke drempel pijn doen, is het lastig fietsen. Veel meer dan gewoon meerijden zit er dan ook niet in. Als het weer wat beter gaat zijn de Pyreneeën al weer achter de rug. Theo werkt hard voor Oscar Freire, zijn inspanningen worden gelukkig uitbetaald in de vorm van een mooie sprintzege van de Spanjaard. Op de dag dat Theo erin slaagt om in de kopgroep terecht te komen is het beste er helaas al vanaf. Twee jaar lang enorm veel koersdagen, altijd werken zonder te zeuren... kennelijk is het teveel geweest. En dus wordt hij kansloos gelost en weer ingelopen door het peloton. Verrassend genoeg weet Theo op de allerlaatste dag in de slotsprint nog wel een mooie uitslag neer te zetten: twaalfde. Ondertussen heeft hij wel mooi alweer zijn zesde grote ronde uitgereden. Ondanks alle tegenslag eindigt hij bovendien met een 77e plek weer netjes ruim bij de eerste honderd.

Nieuwe ploeg

Na de Vuelta volgt er een teleurstelling. Rabobank geeft te kennen niet meer verder te willen met de wielrenner uit Westelbeers. Dat dit bericht zo laat in het seizoen komt, maakt het extra zuur. , ”Sportief gezien kan ik het me wel enigszins voorstellen,’’ zegt Theo. “Ik ben nooit de man van de verrassende uitslagen geweest. Maar als knecht heb ik me de afgelopen seizoenen wel voldoende ingezet voor de ploeg. De ploegleiding beschouwde me als een twijfelgeval. Dat kan ik ook positief opvatten. Ik heb het altijd goed gehad bij Rabo. Dit was mijn elfde jaar, ik heb alle stappen van het Wielerplan doorlopen bij de ploeg. Dat maakt het extra spijtig.” Theo moet dus met spoed op zoek naar een andere ploeg. Geen gemakkelijke opdracht. Het dopingspook heeft flink huis gehouden onder de sponsoren en de overgebleven ploegen zitten bijna allemaal al vol. Gelukkig vindt hij onderdak bij Skil-Shimano. Theo heeft er vrede mee en blijft ambitieus. “Ik denk dat ik bij Skil goed op mijn plaats ga zijn. Ik betreur nog steeds het feit dat ik wegmoest bij Rabo. Maar sportief gezien is het misschien wel één van de betere beslissingen die ik noodgedwongen heb moeten maken. Deze keuze biedt me veel kansen. Het is aan mij om daar veel mee te doen. Het voelt goed in ieder geval.” Op naar 2009!

Wordt vervolgd...

Theo Eltink

 

Geschreven door Joris van Dooren